Bij co-ouderschap heb je toch geen recht op kinderalimentatie? Of wel?

Het woord co-ouderschap kent geen wettelijke definitie. Als ouders na scheiding kiezen voor co-ouderschap, dan besluiten zij de zorg ongeveer gelijk te verdelen. Een verdeling waarbij de kinderen exact 50% bij de ene ouder en 50% bij de andere ouder doorbrengen is niet verplicht. Zo is sprake van co-ouderschap als de kinderen de ene week bij de ene ouder zijn en de andere week bij de andere ouder. Maar ook als de kinderen drie dagen bij de ene ouder zijn en vier dagen bij de andere ouder. Het is maar net wat goed past in het schema van de ouders én de kinderen.

Maar hoe zit het nu met de kosten van de kinderen? Veel mensen denken dat als de zorg ongeveer 50/50 is verdeeld, ook de co-ouderschap kosten 50/50 verdeeld moeten worden en er dus geen kinderalimentatie betaald hoeft te worden. Dit is echter niet het geval. Het kan namelijk heel goed zo zijn dat de ene ouder een veel lager inkomen heeft dan de andere ouder. Het zou dan niet eerlijk zijn als beide ouders een even groot aandeel in de kosten van de kinderen zouden moeten betalen.

Tijdens het gezinsleven zijn kinderen gewend geraakt aan een bepaalde levensstandaard. Kinderalimentatie zorgt er voor dat de levenstandaard van de kinderen, waar mogelijk, hetzelfde blijft tijdens co-ouderschap. Na scheiding wordt dan ook op basis van het netto inkomen van de ouders samen, voordat zij uit elkaar gingen, berekend wat de kinderen nodig hebben. Dit noemen we de behoefte van de kinderen. Deze behoefte bestaat voor 70% uit dagelijkse kosten van de kinderen, zoals huisvesting, eten en drinken. 30% van de behoefte ziet op de niet-dagelijkse kosten van de kinderen. Dit zijn kosten die specifiek voor het kind zelf gemaakt worden, zoals kleding voor het kind of sportkosten.

In de wet staat dat ouders wettelijk verplicht zijn om naar rato van draagkracht te voorzien in de kosten van de verzorging en opvoeding van hun minderjarige kinderen (art. 1:404 BW). De draagkracht van de ouders wordt berekend aan de hand van het netto inkomen van de ouders. Het kindgebonden budget dat een ouder ontvangt, telt ook mee voor de draagkracht. De ouder die een hoger inkomen heeft, moet ook een groter aandeel nemen in de behoefte van de kinderen. Ook is relevant welke ouder de niet-dagelijkse kosten voor zijn rekening neemt.

Dit alles wordt duidelijk in het volgende voorbeeld:

Marlies en Jacob gaan scheiden. Ze hebben twee kinderen van 8 en 12 jaar oud, Rob en Desiree. Marlies en Jacob spreken af dat de kinderen in de oneven weken bij Marlies zijn en in de even weken bij Jacob. Marlies heeft na scheiding een netto inkomen inclusief kindgebonden budget van € 1.500,-. Jacob heeft na scheiding een netto inkomen inclusief kindgebonden budget van € 3.000,–. Jacob en Marlies spreken af dat Jacob alle niet-dagelijkse kosten van Rob betaalt. Marlies betaalt alle niet-dagelijkse kosten van Desiree. Jacob moet dan nog een kinderalimentatie aan Marlies betalen voor Desiree van € 232,– en voor Rob van € 112,– per maand. Als Marlies de niet-dagelijkse kosten voor beide kinderen voor haar rekening zou nemen, zou Jabob voor beide kinderen € 232,– kinderalimentatie aan Marlies moeten betalen.

Wilt u weten wat u aan alimentatie zou moeten betalen of ontvangen? Neem dan contact met ons op. Aan de hand van uw financiële gegevens en uw specifieke situatie maken wij samen met u een uitgebreide berekening hoe veel alimentatie er betaald moet worden en geven wij daarnaast een passend advies.

Heeft u nog andere vragen over de kinderalimentatie? Kijk op onze kinderalimentatie pagina voor meer informatie.