Meenemen statiegeldflessen van werk geen reden voor ontslag.

De werknemer was werkzaam bij een bioscoop die diverse soorten drank in PET flessen verkoopt. Voor zover de frisdrank in literflessen werd verkocht, rust er op die flessen statiegeld, dat door de bezoekers van de bioscoop werd betaald. De flessen die door bezoekers niet mee naar huis worden genomen, worden door de medewerkers verzameld. De werknemer heeft erkend dat hij enkele malen statiegeldflessen heeft meegenomen en bij een supermarkt heeft ingeleverd voor statiegeld.

Als deze lege flessen eigendom zijn van de bioscoop, houdt het wegnemen ervan diefstal in, en diefstal is, ook al zal het per definitie gaan om kleine bedragen, grond voor ontslag op staande voet. Volgens het hof (dat de kantonrechter die eerder over dit ontslag had geoordeeld gelijk geeft) had de werknemer echter niet hoeven te begrijpen dat de flessen eigendom waren van de bioscoop nu het gaat om gekochte flessen die vervolgens door bezoekers worden achtergelaten. De advocaten van beide partijen hebben, zo blijkt uit de uitspraak, allerlei argumenten naar voren gebracht vóór en tegen de stelling dat de bioscoop eigenaar is van door bezoekers van haar gekochte, en vervolgens door hen als afval achtergelaten, lege flessen. Het hof overweegt dan dat wanneer onduidelijk kan zijn wie zich eigenaar van de flessen mag noemen, het aan de werkgever is om duidelijkheid te scheppen: de bioscoop had regels moeten stellen, en communiceren. Nu de werkgever dit heeft nagelaten, kon de werknemer niet weten dat hij de beleidsregels van de werkgever overtrad.

Het hielp de bioscoop niet dat zij in rechte uiteenzette dat, en hoe, de statiegeldflessen bij de frisdrankleverancier werden ingeleverd die het statiegeld verrekende met nieuwe leveranties, om vervolgens toe te moeten geven dat dat beleid pas was ingevoerd ná het aan deze werknemer gegeven ontslag. Kennelijk werd er daarvoor ook wel iets met het statiegeld gedaan, maar dat had de werkgever onvoldoende duidelijk gemaakt, en aangenomen werd dat dat eerdere beleid niet expliciet met de werknemers gedeeld was. Hoewel daar best vraagtekens bij te zetten zijn, kwam de werknemer dus weg met de aanname dat hij (mogelijk) niet bekend was met het feit dat de flessen waarde vertegenwoordigden voor zijn werkgever, en dat hij daarom niet wist dat hij haar benadeelde door zich de flessen toe te eigenen.

Dat de werknemer in een gesprek met een onderzoeksbureau had toegegeven dat hij begreep dat hij de flessen niet mee had mogen nemen en dat hij bij het meenemen van de flessen met opzet de bewakingscamera’s had omzeild, kon de werkgever niet baten. Het hof acht het aannemelijk dat de werknemer zich overvallen en onder druk gezet voelde en daardoor zaken had erkend zonder goed te begrijpen wat hij deed. Gelet hierop kan het hof niet uitgaan van de juistheid van het verslag. Het hof is derhalve van oordeel dat de kantonrechter het ontslag op staande voet terecht heeft vernietigd. Daarnaast acht het hof geen grond aanwezig om de arbeidsovereenkomst te ontbinden, waardoor ook dit verzoek wordt afgewezen.

Aan het einde van de uitspraak blijkt dat de werknemer in 2009 ook reeds op staande voet was ontslagen, maar dat ook dat ontslag geen stand heeft gehouden. In de uitspraak komt niet naar voren waarom de werknemer toen op staande voet was ontslagen. Blijkbaar waren de door de werkgever gestelde gedragingen echter niet zodanig ernstig dat de werkgever in geen geval wilde dat de werknemer in dienst zou blijven. Het dienstverband heeft immers nog ten minste zeven jaar voortgeduurd. Wilt u meer weten omtrent het arbeidsrecht? Bekijk dan de arbeidsrecht pagina.