De verhuiskostenvergoeding bij renovatie

De wettelijke grondslag

Het recht op een verhuiskostenvergoeding is geregeld in artikel 7:220 lid 5 Burgerlijk Wetboek (BW). Uit dit artikellid volgt dat, indien een verhuizing noodzakelijk is in verband met een voorgenomen renovatie van woonruimte, een verhuurder dient bij te dragen in de kosten die de verhuizing voor een huurder meebrengt.

Het volgende artikellid stelt dat de minimale bijdrage in de verhuis- en inrichtingskosten bij ministeriële regeling wordt vastgesteld en dat deze jaarlijks voor 1 maart wordt gewijzigd voor zover de consumentenprijsindex daartoe aanleiding geeft. Sinds 28 februari 2021 is de minimumbijdrage voor de verhuis- en inrichtingskosten vastgesteld op € 6.334,–.

De kwalificatie van de werkzaamheden

Een huurder komt alleen in aanmerking voor een verhuiskostenvergoeding indien de werkzaamheden aan zijn woonruimte zijn aan te merken als renovatiewerkzaamheden. Uit artikel 7:220 lid 2 BW volgt dat onder renovatie wordt verstaan zowel sloop met vervangende nieuwbouw als gedeeltelijke vernieuwing door verandering of toevoeging. De Hoge Raad heeft in 2016 (ECLI:NL:HR:2016:726) geoordeeld dat uit deze definitie moet worden afgeleid dat een renovatie geacht wordt te leiden tot een toename van het woongenot.

Wanneer werkzaamheden aan een woning geen toename van het woongenot beogen te realiseren, is sprake van (groot) onderhoud. In dat geval is de verhuurder, zelfs indien aan de overige voorwaarden wordt voldaan, geen verhuiskostenvergoeding verschuldigd.

De verhuizing

Indien vast is komen te staan dat sprake is van renovatie, kan worden gekeken naar de volgende eis. Om voor een verhuiskostenvergoeding in aanmerking te komen als huurder, dient een verhuizing noodzakelijk te zijn. Dit volgt tevens uit het reeds eerdere aangehaalde arrest van de Hoge Raad. Wanneer een huurder uit eigen beweging in verband met renovatiewerkzaamheden de woning verlaat is geen verhuiskostenvergoeding door de verhuurder verschuldigd.

Over de vraag of een tijdelijke verhuizing naar een gemeubileerde wisselwoning als een verhuizing dient te worden aangemerkt, zijn de meningen verdeeld. In 2018 heeft het Gerechtshof Arnhem-Leeuwarden (ECLI:NL:GHARL:2018:10766) geoordeeld dat het verblijven van 3 weken in een wisselwoning als een verhuizing diende te worden aangemerkt, nu de huurder in die situatie om geneeskundige redenen aanpassingen moest maken en inventaris uit haar eigen woning moest gebruiken.

In een uitspraak van het gerechtshof Den Haag uit 2020 (ECLI:NL:GHDHA:2020:1385) valt te lezen dat in de betreffende zaak het verblijf in een wisselwoning niet als een verhuizing diende te worden aangemerkt, nu de huurder slechts persoonlijke spullen had meegenomen en zijn overige spullen tijdens de werkzaamheden in zijn woning had achtergelaten.

Het lijkt er derhalve op dat het verblijf in een wisselwoning pas dan als een verhuizing dient te worden gezien wanneer een huurder bepaalde aanpassingen moet doen om het verblijf in de wisselwoning te bewerkstelligen.

Wanneer uw situatie aan bovenstaande voorwaarden voldoet, komt u wellicht voor een verhuiskostenvergoeding in aanmerking.

Weet u niet precies of u in aanmerking hiervoor komt? Bekijk dan de omgevingsrecht pagina en schakel een advocaat in die u verder kan helpen.